Photo/ Foto: la vue depuis ma nouvelle chambre / Het uitzicht vanuit m?n nieuwe kamer
Na vier maanden in de bossen te hebben geleven werd het tijd voor mij om afscheid te neemen van de lieve Sari en de grappige Jukka, van mijn eerste zusjes, Jenni en Elisa, en van Ressu en Levi, m?n leuke honden. Tijdens die vier eerste maanden heb ik kennis gemaakt met een nieuw land, nieuwe mensen, een nieuwe kultuur. Het was niet elke dag makkelijk en soms gewoon heelemal niet leuk en gelukkig was ik hier meestal gewoon gelukkig. En dank zij deze heele bijzondere familie kon ik het allemal aan, en het was ook moeijlijk om te vertrekken.
Maar ja, praktisch was het niet, vooral niet voor Sari die voor mij veele uuren achter het stuur heeft gezeten om mij op school of bij de bus stop op te komen halen. Ik woon nu dus in het dorp, ik kan overaal heen lopen en de bus stop is amper 200 meter van mijn huis vandaan. Kaisa, Anni Leena en nog een paar anderen vriendinnen leven erg dichtbij. Ik heb een gezellige kamer waar ik lekker veel plek heb voor mijn spulletjes en mijn vrienden. Maar ja, een echte familie heb ik niet meer. Leena, mijn nieuwe pleeg moeder, is erg aardig maar praat geen engels en dat maakte de lange winteravonden nog wat langer. Gellukkig is die tijd over, de dagen worden langer en m?n finns word elke dag wat beter, we hebben nu samen echte gesprekken en we lachen veel. Mijn 18 jaar oude ?broer?, Niilo, praat niet, met niemand, en is als hij thuis is altijd in zijn kamer te vinden. Ella, mijn ?zusje? van 17 is de niet zo gelukkige moeder van een 2 1/2 maan oude Naiwo. Normaal woont zij samen met haar vrien Jere in Oulu maar tegenwoordig slaapt ze bij ons op de bank. Leuk is dat niet en ik vind het altijd zielig om haar te zien met dat kleine meidje. Wat ik nu wel weet is dat ik nog een paar jaartjes wacht voordat ik zelf aan kinderen ga denken, wat dit lijkt me dus echt niks, t?is gewoon niet leuk voor haar... Wat dat betreft leer je toch veel over het leven tijdens zo?n uitwisseling, en het leven is niet altijd zo makkelijk...
Ook ben ik nu vaak alleen thuis, dat is ook erg nieuw voor mij, bij Sari en Jukka gebeurde het bijna nooit en op La Muscade heelemaal niet. Het is trouwens niet veel aan. Ik lees nu veel en doe ook aardig wat werk voor de kunstlessen. Ik zie Sari nog erg vaak, twee of drie keer per week, en zij is nog degene die me helpt met allerdaagse probleempjes en die elke keer weer naar m?n nieuwtjes luisterd... en haar nieuwtjes aan mij verteld! Tot nu toe is daar nog mijn ?thuis? en ben ik bij Leena meer op de kost... Maar ik kan het nog niet mijn familie noemen, omdat behalve Leena niemand me echt het gevoel geeft dat ik daar welkom ben... Maar ja, ik ben geduldig en blijf glimlachen, want het leven is mooi!
Na vier maanden in de bossen te hebben geleven werd het tijd voor mij om afscheid te neemen van de lieve Sari en de grappige Jukka, van mijn eerste zusjes, Jenni en Elisa, en van Ressu en Levi, m?n leuke honden. Tijdens die vier eerste maanden heb ik kennis gemaakt met een nieuw land, nieuwe mensen, een nieuwe kultuur. Het was niet elke dag makkelijk en soms gewoon heelemal niet leuk en gelukkig was ik hier meestal gewoon gelukkig. En dank zij deze heele bijzondere familie kon ik het allemal aan, en het was ook moeijlijk om te vertrekken.
Maar ja, praktisch was het niet, vooral niet voor Sari die voor mij veele uuren achter het stuur heeft gezeten om mij op school of bij de bus stop op te komen halen. Ik woon nu dus in het dorp, ik kan overaal heen lopen en de bus stop is amper 200 meter van mijn huis vandaan. Kaisa, Anni Leena en nog een paar anderen vriendinnen leven erg dichtbij. Ik heb een gezellige kamer waar ik lekker veel plek heb voor mijn spulletjes en mijn vrienden. Maar ja, een echte familie heb ik niet meer. Leena, mijn nieuwe pleeg moeder, is erg aardig maar praat geen engels en dat maakte de lange winteravonden nog wat langer. Gellukkig is die tijd over, de dagen worden langer en m?n finns word elke dag wat beter, we hebben nu samen echte gesprekken en we lachen veel. Mijn 18 jaar oude ?broer?, Niilo, praat niet, met niemand, en is als hij thuis is altijd in zijn kamer te vinden. Ella, mijn ?zusje? van 17 is de niet zo gelukkige moeder van een 2 1/2 maan oude Naiwo. Normaal woont zij samen met haar vrien Jere in Oulu maar tegenwoordig slaapt ze bij ons op de bank. Leuk is dat niet en ik vind het altijd zielig om haar te zien met dat kleine meidje. Wat ik nu wel weet is dat ik nog een paar jaartjes wacht voordat ik zelf aan kinderen ga denken, wat dit lijkt me dus echt niks, t?is gewoon niet leuk voor haar... Wat dat betreft leer je toch veel over het leven tijdens zo?n uitwisseling, en het leven is niet altijd zo makkelijk...
Ook ben ik nu vaak alleen thuis, dat is ook erg nieuw voor mij, bij Sari en Jukka gebeurde het bijna nooit en op La Muscade heelemaal niet. Het is trouwens niet veel aan. Ik lees nu veel en doe ook aardig wat werk voor de kunstlessen. Ik zie Sari nog erg vaak, twee of drie keer per week, en zij is nog degene die me helpt met allerdaagse probleempjes en die elke keer weer naar m?n nieuwtjes luisterd... en haar nieuwtjes aan mij verteld! Tot nu toe is daar nog mijn ?thuis? en ben ik bij Leena meer op de kost... Maar ik kan het nog niet mijn familie noemen, omdat behalve Leena niemand me echt het gevoel geeft dat ik daar welkom ben... Maar ja, ik ben geduldig en blijf glimlachen, want het leven is mooi!




